Udostępnij

Artykuł ten jest pierwszą częścią cyklu poświęconego masażowi i jego wpływu na bóle dolnego odcinka kręgosłupa. Pierwszy z nich to badanie wpływu masażu na reduckje bólu oraz zwiększanie zakresów ruchu przeprowadzony przez zespół badawczy w składzie : Maria Hernandez-Reif, Tiffany Field, Jose Krasnego, Hillary Theakston

Artykuł ten jest pierwszą częścią cyklu poświęconego masażowi i jego wpływu na bóle dolnego odcinka kręgosłupa. Pierwszy z nich to badanie wpływu masażu na reduckje bólu oraz zwiększanie zakresów ruchu przeprowadzony przez zespół badawczy w składzie : Maria Hernandez-Reif, Tiffany Field, Jose Krasnego, Hillary Theakston

Artykuł ten jest pierwszą częścią cyklu poświęconego masażowi i jego wpływu na bóle dolnego odcinka kręgosłupa. Pierwszy z nich to badanie wpływu masażu na reduckje bólu oraz zwiększanie zakresów ruchu przeprowadzony przez zespół badawczy w składzie : Maria Hernandez-Reif, Tiffany Field, Jose Krasnego, Hillary Theakston

Praca ta została wykonana na Uniwersytecie Medycznym w Miami w „ Touch  Research Institute”. W Badaniu wzięło udział 24 dorosłe osoby ( w tym 13 kobiet) z bólem dolnego odcinka kręgosłupa trwającym przynajmniej przez ostatnie 6 miesięcy. Wszyscy badani byli świadomi przystępowania do badań i wyrazili zgodę na ich przeprowadzenie. Badani byli podzieli na dwie grupy; jedna poddawana terapii masażem oraz drugą poddawaną terapii relaksacji mięsni. Kryteriami wykluczającymi z badań były : bóle spowodowane złamaniem kręgów, degeneracją lub przepukliną krążków międzykręgowych; pacjenci po zabiegach chirurgicznych w leczeniu tego rodzaju bólu, pacjenci po powikłaniach związanych z nerwem kulszowym,
Średnia wieku badanych to 39,6 lat (SD= 15.2).
Charakterystyka grupy badawczej przedstawiona jest w tabeli nr.1

Grupa poddawana masażowi odbywała sesje masażu 2 razy w tygodniu po 30 min przez 5 tygodni. Sesja masażu składała się z technik głaskania pleców wzdłuż i w poprzek, ugniatania, rozcierania mięśni przykręgosłupowych i mięśni okolicy obręczy biodrowej. Te same techniki stosowane były przy masażu kończyn dolnych. Masaż obejmował także obręcz barkową, powłoki brzuszne i przednia stronę kończyn dolnych.
Grupa poddana relaksacji była grupą kontrolna w tym badaniu. Uczestnicy tej grupy zostali poinstruowani jak wykonywać relaksacje poszczególnych grup mięśniowych począwszy od mięśni kończyn górnych twarzy, pleców kończyn dolnych i obręczy barkowej.

Tabela nr. 1  Charakterystyka grupy badawczej zakwalifikowanej do badania i poddanej masażowi i relaksacji 
 Grupa poddana masażowi Grupa poddana relaksacji

Sesje trwały również 30 min, 2 razy w tygodniu przez 5 tygodniu. Ponadto uczestnicy tej grupy co tydzień byli kontrolowani w celu oceny jakości wykonywania ćwiczeń.
Do oceny efektów terapii autorzy użyli róznych skal badawczych w celu oszacowania natężenia stresu, bólu i zakresów ruchu przed i po sesjach leczniczych:

a. Skala nastroju i skala depresji ( POMS- Profile of mood states depresion scale). Skala ta zawiera 19 określników wskazujących nastrój depresji w 5-stopniowej skali używając takich określeń jak smutek czy przygnębienie.
b. Skala niepokoju, lęku ( State ankiety investory- STAI) – skala ta została sporządzona aby określić poziom lęku. Zawiera 20 podpunktów , które opisują odczucia w momencie ciężkiego stanu. Określniki użyte w tej skali charakteryzują stany takie jak „ czuję się nerwowo” do takich jak „ jestem spokojny”. Skala ta wzrasta w odpowiedzi na stres i maleje gdy pacjent jest zrelaksowany.
c. Skala bólu w/g McGill’a ( Short-form McGill Questionnaire) – kwestionariusz ten zawiera 11 pytań dotyczących sensorycznego odczuwania bólu w którym 0 oznacza brak bólu 1 to ból średni, 2 średnio-duży, 3 to ból ciężki.
d. Skala bólu VITAS (Visual analoque scale) – skala ta polega na ocenie wzrokowej pacjenta. Jest to 10-stopniowa skala, gdzie 0 oznacza szczęsliwą, uśmiechnięta twarz pacjenta, a 10 oznacza smutna, „skrzywioną twarz”.
e. Zakres ruchu – w ej skali brane było pod uwagę długość kręgosłupa w staniu mierząc od kręgu C7 do L1 (mierzona w cm). Ocena była dokonywana poprzez zgięcie tułowia w przód wykonywane w granicach możliwości pacjenta bez objawów bólowych. W tej pozycji mierzona była ta sama odległość, a różnica oznaczana była jako zakres ruchu. Badanie zostało tez przeprowadzone w analogiczny sposób jak poprzednie z tym, że pacjent miał wykonać skłon maksymalnie jak potrafi nawet z pojawiającymi się objawami bólowymi.

Poszczególne próby były wykonywane pierwszego i ostatniego dnia przed i po terapii w obu grupach badawczych. Poszczególne wyniki przedstawione są w tabeli nr 2.

Tabela nr.2 Wyniki pomiarów skal snu i bólu grup badawczych w pierwszy i ostatni dzień próby


Ponadto autorzy publikacji użyli jeszcze dwóch innych skal do oceny skutków terapii. Są to:

a. Skala snu (Sleep Scale) – skala ta miała za zadanie ocenić czy nie istnieją problemy ze snem wśród pacjentów spowodowane bólem dolnego odcinka kręgosłupa. Kwestionariusz zawierał 15 pytań m.in. o to czy pacjent budzi się w nocy bądź miewa jakieś zakłócenia snu spowodowane swoim schorzeniem. Badani mieli za zadanie zaznaczyć swe odczucia na skali tych odpowiedzi.
b. Badanie moczu (Urine Samples) – w pierwszy oraz ostatni dzień badany był mocz pod kątem zawartości kortyzolu, katocholamin, serotoniny i dopaminy. Oczekiwanym wynikiem byłoby obniżenie poziomu dwóch z pierwszych związków w grupie masażu, co wskazywałoby na zmniejszenie poczucia stresu spowodowanego bólem dolnego odcinka kręgosłupa. w przypadku serotoniny i dopaminy oczekiwano wzrost ich poziomu w moczu.
Poszczególne wyniki przedstawione są w tabeli nr.3

Tabela nr.3 Wyniki pomiarów skal snu i parametrów biochemicznych zawartych w moczu w pierwszy i ostatni dzień próby 

Rezultaty w przypadku skali stresu POMS pokazują, że w przypadku grupy masażu pacjenci wykazywali polepszenie nastroju już po pierwszej sesji leczniczej, natomiast różnice pod ostatni dzień różnica przed i po sesji były już niewielkie. W przypadku grupy relaksacji większy efekt widoczny był po ostatniej sesji aniżeli w porównaniu z pierwszymi rezultatami. W przypadku skali STAI polepszenie jest także widoczne i jest ono porównywalne w obu grupach badawczych.
Biorąc pod uwagę miarę bólu widzimy, że obie grupy deklarowały mniejszy ból każdego dnia po leczeniu, ale różnica była najbardziej widoczna po pierwszych dniach terapii (skala McGill’a). W przypadku skali VITAS większa różnica widoczna jest w grupie masażu aniżeli w grupie relaksacji.

W przypadku zakresów ruchu, wyniki sugerują, że widać poprawę w grupie masażu po pierwszej i ostatniej sesji leczniczej (badanie bezbólowej); grupa relaksacji natomiast plasuje się gorzej w stosunku do grupy masażu mimo, że minimalny efekt jest też widoczny. W przypadku próby z istniejącym bólem wyniki są bardzo podobne i wykazują minimalne polepszenie zakresu ruchu w obu grupach.
 Autorzy w podsumowaniu zauważają, że pacjenci grupy masażu po pierwszej i ostatniej sesji byli mniej zaniepokojeni i mieli lepszy nastrój. Grupa relaksacji mimo, iż ich poziom zaniepokojenia się zmniejszył nie wykazywali bardzo znacznej poprawy nastroju nawet po ostatniej sesji. Podobnie jest w przypadku bólu gdzie wynik jest znaczący w przypadku grupy masażu w odniesieniu do obu skal zastosowanych do badania. W przypadku grupy relaksacji wynik ten jest mniej zadowalający. Wyniki te zasugerowały badaczom, że masaż jest bardziej efektywną forma terapii przeciwbólowej, redukującej lęk i poprawiającej nastrój  niż relaksacja. Grupa masażu ponadto wykazała większe zmiany w obrębie zakresów ruchu, który także korelował ze zmniejszeniem bólu.
Wzrost serotoniny w grupie masażu jest także dobrym wynikiem, gdyż zazwyczaj spadek tego związku związany jest z chronicznym bólem. ponadto trzeba dodać, że związki serotoergiczne są często stosowane dla zmniejszenia bólu, zatem badania te dowodzą, że organizm może być stymulowany do produkcji naturalnej serotoniny dzięki zastosowaniu masażu. Wzrost dopaminy jest natomiast powiązany z polepszeniem nastroju i redukcją bólu. Nie jasne jest natomiast dlaczego nie obniżył się stres hormonalny związków badanych w moczu.
Mimo wszystko widoczna jest duża poprawa symptomów związanych z przewlekłym bólem dolnego odcinka kręgosłupa i jest ona dużo bardziej widoczna w przypadku grupy masażu. Poprawa jest widoczna zarówno na podłożu fizycznym, psychicznym, a także biochemicznym.

Źródło:

Hernandez-Rief M., Field T., Krasnegor J., Theakston H., “Lower back pain is reduced and range of motion increased after massage therapy”, Intern. J. Neuroscience. 2001, vol.106

autor: rafal.uryzaj

Podobne tematy:

Skuteczność przeciwbólowa masażu w podostrym stanie bólowym dolnego odcinka kręgosłupa

Masaż medyczny w leczeniu niespecyficznych bólów dolnego odcinka kręgosłupa

Etiologia bólów dolnego odcinka kręgosłupa


Udostępnij

Komentarze

komentarze