Udostępnij

Pomimo tego, że pierwsze zapiski dotyczące TCM pochodzą sprzed 2 tysięcy lat, przyjmuje się, że początki TCM sięgają XXX wieku p.n.e. …

Pomimo tego, że pierwsze zapiski dotyczące TCM pochodzą sprzed 2 tysięcy lat, przyjmuje się, że początki TCM sięgają XXX wieku p.n.e. …

Tradycyjna Medycyna Chińska (TCM) istnieje od tysięcy lat. Pomimo tego, że pierwsze zapiski dotyczące TCM pochodzą sprzed 2 tysięcy lat, przyjmuje się, że początki TCM sięgają XXX wieku p.n.e.

Zgodnie z legendą początki TCM łączą się z trzema mitycznymi władcami: Fu Xi, Shen Nong i Huang Di. Według historyka dwóch pierwszych to wcześni przywódcy plemienni. Fu Xi był bohaterem kultowym, który rozwinął I Ching – Księga Przemian. Antyczne teksty relacjonują że Fu Xi naszkicował osiem trygramów i stworzył dziewięć igieł. Shen Nong, legendarny władca, żyjący ponad 5 tys. lat temu, został okrzyknięty przez Chińczyków boskim farmerem, ponieważ przypisuje mu się rolę wynalazcy zielarstwa chińskiego. W celu określenia działania poszczególnych ziół Shen Nong próbował różnych rodzajów roślin i analizował skutki ich zażycia. Według starożytnych tekstów, Shen Nong przetestował ponad 100 ziół w celu eliminacji dolegliwości bólowych pacjenta. Jego odkrycia przekazywane były ustnie z pokolenia na pokolenie.

Pierwsze słowo pisane dotyczące TCM to Hung-Di Nei-Jing (Traktat Medycyny Wewnętrznej Cesarza Żółtego). Jest to najstarsza książka medyczna na świecie. Według różnych źródeł powstała ona pomiędzy 800 a 200 rokiem p.n.e. Zawiera ona podsumowanie i usystematyzowanie uprzednich obserwacji oraz różnych teorii dotyczących meridianów, fizjologii, patologii, profilaktyki, diagnozy, terapii, akupunktury, moxy itd.

Badanie PULSU

Podczas panowania dynastii Zhou (X-III wiek p.n.e) dokonane zostały najważniejsze i najbardziej charakterystyczne dla TCM odkrycia, takie jak: teoretyczne podstawy Yin & Yang, teoria Pięciu Elementów, wpływ czynników środowiskowych, klimatycznych jako przyczyn chorób oraz dalsze pogłębienie wiedzy na temat meridianów. Ustanowiono podstawowe prawa akupunktury, kamienne igły zastąpiono metalowymi. Pierwszym człowiekiem, który wykorzystywał PULS do diagnozowania chorób, był słynny lekarz żyjący w okresie Wiosen i Jesieni- Bian Que.

Według jednej z najpopularniejszych legend Bian Que uzdrowił ze śmiertelnej choroby księcia Królestwa Guo. Zgodnie z legendą, Książę był obłożnie chory, umierający. Pomimo wielu wysiłków nadworny lekarz nie był mu w stanie pomóc. Wezwany został Bian Que, jednak kiedy przybył na dwór książę był już przygotowywany do ceremonii pogrzebowych. Pomimo tego przybyły lekarz zażądał, by pozwolono mu zbadać księcia. Wykonał zabieg akupunktury, a następnie zaaplikował kompresy namoczone w wywarze z ziół. W ciągu kilku godzin Książę był w stanie stanąć o własnych siłach. Wkrótce rozniosła się wieść, że Bian Que potrafi przywracać zmarłych do życia. Jednak on sam mówił , że tego nie potrafi, ponieważ książę nie umarł, a jedynie zapadł w głęboką śpiączkę.

Dwóch słynnych lekarzy

Zhang Zhongjing (150-219 r.), najsłynniejszy, starożytny lekarz specjalizujący się w zielarstwie, żyjący w czasie panowania Wschodniej Dynastii Han, był znany ze swoich niesamowitych zdolności medycznych. Po dziś dzień jego teorie i receptury mają wielką wartość praktyczną. Jest autorem arcydzieła medycznego Shang Han Lunâ (traktat o uderzeniach zimna), które do dzisiaj stanowi podstawową pozycję Tradycyjnej Medycyny Chińskiej.

W tym samym czasie żył także lekarz – chirurg Hua To (110-207 r.). Ten z kolei rozwinął wiedzę na temat anestezji, zwanej Mafei San oraz anatomii. Był pierwszą osobą, która użyła środków narkotycznych, wyprzedzając w ten sposób Zachód o ponad 15 wieków.
Według Hua To prawidłowa postawa i ruch ciała są fundamentem zdrowego życia. Opracował on tzw. Grę Pięciu Zwierząt, tzn ćwiczenia ruchowe, naśladujące ruch zwierząt: tygrysa, jelenia, niedźwiedzia, małpy i ptaka. Wszystkie części ciała są ćwiczone i naciągane, co pozwala na swobodny przepływ płynów ustrojowych i energii po całym ciele.

Dwa ważne podręczniki

Podczas panowania dynastii Sui, Chao Yuan Fang opracował dzieło zwane Zhubing Yuanhou Zonglun ( Traktat o przyczynach i objawach chorób), składające się z 50 tomów, podzielone na 67 kategorie i wyszczególniające 1700 objawów. Ta pozycja miała ogromny wpływ na późniejszy rozwój medycyny chińskiej, kladąc nacisk na patologię i objawy wielu chorób, w tym również chirurgicznych, ginekologicznych, czy pediatrycznych. W 752r. Wang Tao, inny słynny medyk, stworzył Waitai Miyao ( Medyczne sekrety urzędnika), w którym zawarł omówienie ponad 6000 receptur ziołowych.

Dynastia Tang

To za jej władania powstała pierwsza szkoła medycyny. Sun Simiao (581-682r.), najsłynniejszy lekarz tego okresu, poświęcił całe swoje życie medycynie, już od 15 roku życia wykazywał nie tylko bardzo głębokie zrozumienie Taoizmu, ale również dogłębnie zanalizował klasyczne dzieła Buddyzmu. W wieku 20 lat opanował wszystkie dostępne ówczesne dzieła medyczne i stał się szeroko znanym praktykiem medycyny. Pomimo, iż został okrzyknięty królem medycyny ziołowej, nie zajmował się tylko i wyłącznie ziołami. Jako pierwszy stworzył kolorowe plansze, na których zaznaczył przebieg meridianów.

Dynastia Yuan

Panowanie tej dynastii to czas, w którym Chiny kontrolowane były przez imperium mongolskie. Medycyna chińska stała się wówczas wyspecjalizowana, a teoria meridianów jeszcze bardziej sprecyzowana. W czasie, kiedy Chiny odzyskały swoje ziemie pod panowaniem dynastii Ming, najsłynniejszym lekarzem i farmakologiem byl Li Shi Zhen, (1518-1593r.). Najistotniejszym jego wkładem w rozwój medycyny jest dzieło Ben Cao Gang-Mua (The Compendium of Materia Medica) – kompendium ziół, zawierające opis ponad 1800 lekarstw, 1100 ilustracji i 11000 receptur. Zostało ono przetłumaczone na wiele języków i pozostaje jednym z głównych podręczników medycyny chińskiej.

Wiek XX

Rewolucja w 1911 zakończyła panowanie dynastii Qing . Rozpoczął się czas modernizacji, a ludzie zaczęli zwracać się ku medycynie zachodniej. Władze chińskie zaproponowały zniesienie TCM i podjęły kroki by zahamować zarówno jej rozwój, jak i jej praktykowanie.

W 1928r powstała partia komunistyczna, a w 1949 roku pod przywództwem przewodniczącego Mao, partia ta przejęła władzę w Chinach. To spowodowało zwrot o 180 stopni w podejściu do tradycyjnej medycyny. Ponieważ w tym czasie obecny był głęboki deficyt usług medycznych, nowe komunistyczne władze zachęcały do używania leków tradycyjnej medycyny ze względu na ich niska cenę, akceptowalną przez większość Chińczyków. Tradycyjna medycyna chińska powróciła do łask, nastąpił jej gwałtowny rozwój i stała się bardzo powszechna.

W latach 50 ubiegłego stulecia akupunktura i zioła stały się standardem w wielu szpitalach. Wiele klinik zaczęło stosować, nauczać i badać metody tradycyjne. Główne ośrodki znajdowały się w Pekinie, Szanghaju i Nanjing. Niestety TCM, jako wyraz tradycji kulturowej, przeszła przez okres wielkich trudności podczas rewolucji kulturalnej. Od 1966 do 1976r wielu tradycyjnych lekarzy chińskich zostało wyrzuconych z uczelni i szpitali, wielu uznanych praktyków zostało osadzonych w więzieniach lub zamordowanych.

W 1979 roku zostaje ustanowione Narodowe Stowarzyszenie Medycyny Chińskiej, a wiele klasycznych tekstów zostaje opublikowanych ponownie. W 1980 roku WHO tworzy listę 43 patologii, które efektywnie mogą być leczone akupunkturą. Dzisiaj Tradycyjna Medycyna Chińska jest uznanym systemem medycznym na całym świecie. Jest szeroko rozpowszechniona przede wszystkim w USA, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Belgii, Francji itd.

Żródło:

http://www.akupunktura-richter.pl/

dodane przez: shuboshi

autor: Banasinski
link:


Udostępnij

Komentarze

komentarze