Udostępnij

W poprzednim artykule opublikowanym w sierpniu 2013 roku został poruszony temat masażu ortopedycznego, jak i zostało wyjaśnionych pięć teoretycznych zasad tego leczenia. (Zobacz CZ.1)

Niniejszy artykuł kontynuuje to zagadnienie, diagnozę masażu ortopedycznego jak i również przedstawia pewne techniki leczenia.

Diagnoza

W poprzednim artykule opublikowanym w sierpniu 2013 roku został poruszony temat masażu ortopedycznego, jak i zostało wyjaśnionych pięć teoretycznych zasad tego leczenia. (Zobacz CZ.1)

Niniejszy artykuł kontynuuje to zagadnienie, diagnozę masażu ortopedycznego jak i również przedstawia pewne techniki leczenia.

Diagnoza

Proces rozpoznania obejmuje zapoznanie się ze szczegółami historii choroby, a następnie przeprowadzenie serii badań diagnostycznych. Każda kwestia w historii jak i również każde badanie dostarcza informacji o dolegliwościach pacjenta takich jak możliwe przyczyny urazu, stopień jego zaawansowania, a także pozwala określić, których partii on dotyczy, a także jakie inne istotne choroby mogą występować. Czas potrzeby na diagnozę będzie różny w zależności od obszaru ciała, który jest badany. Na przykład w przypadku pleców można wykonać 26 badań, a także zestaw testów palpacyjnych, podczas gdy na ramię przewidziano ich 12. Aby dostarczyć odpowiednich informacji, każde badanie musi być przeprowadzone precyzyjnie i umiejętnie.

Ortopedyczne badania diagnozujące dzielą się na trzy główne kategorie:

Badanie odpornościjest działaniem izometrycznym, które drażni konkretną partię mięśniową. Pacjent stara się poruszać w określonym kierunku podczas, gdy wykonujący badania powstrzymuje ten ruch z równą siłą przeciwną, tak aby mięsień pacjenta pracował, ale bez ruchu w przestrzeni. W ten sposób badane miejsce jest wydzielone. Ból odczuwany podczas badania odporności wskazuje na partie mięśni lub ścięgno, które są uszkodzone. (Jeśli podczas testu stwierdza się jakąś słabość po jednej stronie ciała, może to wskazywać na uszkodzenie nerwu.)

Badanie pasywne jest wykonywane przez terapeutę bez współpracy ze strony pacjenta. Pozostaje on zrelaksowany niczym szmaciana lalka, tak aby nie powstawało żadne napięcie w mięśniach lub ścięgnach. Ból pojawiający się podczas takiego badania wskazuje zazwyczaj na kontuzję więzadła, stawu lub kaletki maziowej.

Badanie aktywne jest przeprowadzane indywidualnie przez pacjenta. Pozwala ono zobaczyć jakie ruchy pacjent może wykonać, a jakich nie. Takie badanie nie daje definitywnej informacji na temat kontuzji, ponieważ w jego trakcie pacjent używa swoich mięśni, ścięgien, więzadeł, stawów i kaletek maziowych na raz. Jednakże test daje wskazówki co do wrażliwych obszarów, które wymagają leczenia w wyjątkowy sposób. Na przykład jeśli dana osoba nie może wcale podnieść swojego ramienia za głowę , wskazuje to na poważny uraz stawu ramiennego, kaletki maziowej lub innej części ramienia.

Kiedy badanie rozpoznające dostarcza informacji na temat konkretnego typu kontuzji, odnosimy się do niego jako do wskaźnika urazu. Istnieją trzy rodzaje wskaźników:

Wskaźnik główny jest najważniejszym badaniem diagnozującym dla danej struktury. Jedynie kiedy wynik testu jest pozytywny (tzn. jeśli badanie wywołuje ból) można mówić o występowaniu kontuzji. Na przykład ograniczona rotacja zewnętrzna ramienia jest głównym wskaźnikiem urazu części mięśnia i ścięgna podgrzebieniowego. Dla niektórych kontuzji istnieje kilka wskaźników głównych.

Wskaźnik pomocniczy pozwala uzyskać dodatkowewiarygodne informacje na temat rozpoznanego urazu. Na przykład gdy zdiagnozowano już kontuzję mięśnia podgrzebieniowego, ból lub pasywne wzniesienie pozwala stwierdzić, w którym dokładnie miejscu ścięgna występuje uraz.

Wskaźnik drugorzędnyj est badaniem, którego wynik jest pozytywny jedynie przez jakiś czas, kiedy dana kontuzja występuje, dlatego nie można się nim zbytnio posiłkować, aby uzyskać wiarygodne informacje. W przypadku urazu mięśnia podgrzebieniowego, pasywna rotacja jest wskaźnikiem drugorzędnym, ponieważ czasem wywołuje ona ból, ale większości wypadków tak się nie dzieje.

Leczenie

Po rozpoznaniu urazu kolejnym wyzwaniem jest dobranie odpowiedniego leczenia. Celem jest przywrócenie pełnego funkcjonowania części ciała, poprzez eliminację przyczepnej tkanki bliznowatej czy ograniczeń powięzi, odbudowując siłę czy raczej odtwarzając lub zwiększając elastyczność tkanek. W praktyce masażu ortopedycznego, można używać połączenia terapii rozcierania, masażu, mapy podłużnych połączeń w sieci powięziowej ciała (anatomy trains) lub innej formy pracy nad mięśniowo-powięziowymi partiami ciała, a także technik energii mięśniowej, uwolnienia pozycyjnego, technik aktywnego uwolnienia, terapii punktów spustowych, aktywnego odizolowanego rozciągania i wzmacniania, czy innych różnorodnych sposobów leczenia. Technika, którą uważam za najbardziej skuteczną w usuwaniu przyczepnej tkanki bliznowatej jest  terapia rozcierania, która została krótko opisana poniżej.

Masaż poprzeczny

Terapia rozcierania krzyżujących się włókien, znana także jako masaż rozcierania poprzecznego, jest bardzo praktyczną formą masażu leczniczego, rozwiniętą przez dr James’a Cyriax’a, znanego powszechnie jako „ojca medycyny ortopedycznej”. Jest ona szczególnie efektywna w leczeniu kontuzji mięśni, ścięgien, więzadeł. Oczywiście, jeśli miejsce występowania urazu jest niedostępne dla palców masażysty, ta metoda nie może być zastosowana i należy wybrać inną, która będzie odpowiednia.

Jak zostało wyjaśnione w poprzednim artykule, kiedy w mięśniach, ścięgnach, czy więzadłach występują mikroskopijne rozdarcia, tkanka bliznowata rozwija się, aby naprawić zniszczone struktury. Często przyjmuje ona bezładną formę, więc powstała blizna ma mniejszą integralność i jednolitość niż zastępowana przez nią tkanka pierwotna.  

Masaż poprzeczny krzyżujących się włókien działa przez załamywanie tkanki bliznowatej, która zapobiega odpowiedniemu ocieplaniu. Ponadto, eliminuje on przyleganie więzadła do kości i wspiera tworzenie się odpowiednio ułożonej i mobilnej tkanki. W przypadku chronicznych kontuzji ścięgna gdy tkanki kolagenowe są zwyrodniałe, terapia rozcierania wspomaga formację kolagenową. Ten typ leczenia podnosi również ukrwienie w miejscach, gdzie zazwyczaj krążenie jest słabsze. Dzieje się to poprzez wywołanie delikatnego, kontrolowanego urazu w miejscu występowania kontuzji.

Spośród trzech składowych masażu ortopedycznego, czyli teorii, rozpoznania i leczenia, najważniejszą jest rozpoznanie. Dopóki nie wiadomo, co dokładnie jest przyczyną bólu, bardzo trudno go uśmierzyć. Ciężko jest również stwierdzić, dlaczego niektóre rzeczy, które robimy działają, a inne nie. Dobrze jeśli po dokładnym określeniu historii choroby i wykonaniu fizycznej oceny rozumie się, co należy lub czego nie należy robić by pomóc danej osobie. Jeśli umiejętności masażysty nie są pomocne, można od razu skierować pacjenta do odpowiedniego specjalisty bez jego marnowania czasu i pieniędzy. Jeśli natomiast jako masażysta jestem w stanie zaproponować leczenie, robię to będąc pewnym, że mogę wywołać trwałą zmianę.  

Autor:

dr Ben Benjamin

Podobne tematy:

Teoria masażu ortopedycznego cz.1


Udostępnij

Komentarze

komentarze