Udostępnij

Drugi artykuł z cyklu publikacji o wpływie masażu na bóle dolnego odcinka kręgosłupa. Ta pozycja traktuje o postępowaniu przy podostrym stanie bó,lowym w tym rejonie kręgosłupa. Grupa badawcza to prawie 100 osób podzielonych na 4 grupy kontrolne. Zapraszam do prześledzenia efektów leczenia.

Drugi artykuł z cyklu publikacji o wpływie masażu na bóle dolnego odcinka kręgosłupa. Ta pozycja traktuje o postępowaniu przy podostrym stanie bó,lowym w tym rejonie kręgosłupa. Grupa badawcza to prawie 100 osób podzielonych na 4 grupy kontrolne. Zapraszam do prześledzenia efektów leczenia.

Drugi artykuł z cyklu publikacji o wpływie masażu na bóle dolnego odcinka kręgosłupa. Ta pozycja traktuje o postępowaniu przy podostrym stanie bó,lowym w tym rejonie kręgosłupa. Grupa badawcza to prawie 100 osób podzielonych na 4 grupy kontrolne. Zapraszam do prześledzenia efektów leczenia.

Badanie wpływu masażu zostało przeprowadzone pod kierownictwem Centrum Zdrowia Uniwersytetu w Guelph. Grupa badawcza była rekrutowana od listopada 1998 do czerwca 1999 roku. Potencjalni pacjenci było rekrutowani pod względem wieku od 18-81 lat o bólu dolnego odcinka kręgosłupa trwającym od 1-8 miesięcy przy braku współistniejących schorzeń i chorób (tj. złamania, uszkodzenia nerwów, ciężki stan psychiczny, ciąża,).

Badani było dobierani losowo do 4 grup badawczych ( tabela nr.1). Na pierwszym spotkaniu pacjenci charakteryzowali siebie pod względem stanu psychicznego, stanu zdrowia ( funkcjonalność, ból, lęk, zakres ruchu w odcinku lędźwiowym). Leczenie trwało jeden miesiąc. Po leczeniu badane były efekty poszczególnych terapii ( testy po ukończeniu leczenia) oraz miesiąc po ukończeniu próby (testy podsumowujące). Ponadto badani byli poinstruowani aby nie korzystali z innych form leczniczych podczas czasu trwania leczenia ( od momentu rozpoczęcia próby aż do zakończenia czyli miesiąc po ukończonej terapii.
 

Podczas leczenia grupa masażu była poddawana terapii, która miała na celu przede wszystkim poprawy krążenia, zmniejszenia skurczu mięśni, likwidacji punktów spustowych.
Grupa gdzie leczenia było oparte na terapii na tkankach miękkich była nastawiona przede wszystkim na zwiększenie ruchomości tkanek oraz likwidacje punktów spustowych w obszarach szczególnie bólowych. Czas trwania tej terapii to ok. 30-35 min.
W każdej grupie pacjenci wykonywali ponadto ćwiczenia rozciągające tułowia, kończyn dolnych, wykonywali zmodyfikowane przeprosty tułowia ( dobierane indywidualnie do potrzeb).
Streching stosowany w ćwiczeniach był oparty na poizometrycznej relaksacji i stosowany był poniżej progu  bólu. Stosowany był 2 razy dziennie. Ponadto badani byli zachęcani do stosowania dowolnej aktywności fizycznej takiej jak spacery, pływanie, fitness w celu budowania ogólnej wydolności organizmu.
6 badanych ( 3 w grupie masażu i 3 w grupie ćwiczeń leczniczych) nie stosowało żadnej aktywności we własnym zakresie. Grupa ćwiczeń leczniczych otrzymywała terapie w postaci części praktycznej oraz edukacyjnej, a całość trwała ok. 20 min.
Grupa kontrolna poddawana była symulowanym zabiegom laseroterapii.

 

Tabela nr. 1 Ilość osób uczestniczących w badaniu

Rezultaty badania były mierzone na podstawie różnych parametrów.
Do pomiaru skali funkcjonalnej i bólu użyto dwóch kwestionariuszy:

a. Roland Disability Questionnaire (RDQ) – kwestionariusz ten badał stan funkcjonalny pacjentów na podstawie wykonywanych codziennych czynności. Zawierał 24 pytania, na które pacjenci odpowiadali tak lub nie. Za każde pytanie pacjent mógł uzyskać jeden bądź 0 punktów, a wynik powyżej 14 uznawany był za niewystarczający.
 

b. McGill Pain Questionnaire – kwestionariusz ten składał się z dwóch indeksów:

• Present Pain Index (PPI) – mierzył intensywność bólu w skali 0-5 gdzie 0 oznaczało brak bólu, a 5 ból ostry.
• Pain Rating Index (PRI) – zawierał 79 określeń bólu wskazywanych przez pacjentówi był użyty w celu określenia rodzaju bólu.

Pozostałe pomiary były wykonywane za pomocą:

a. The State Ankiety Index (SAI) – użyty był do opisania stanu lęku pacjenta spowodowanego przez ból. Wynik mógł oscylować od 20 ( minimalny lęk) do 80 ( maksymalny lęk). Norma dla dorosłych pracujących to 35.7 (SD 10.4) dla mężczyzn oraz 35.2 (SD 10.6) dla kobiet.
b. Zakres ruchu w odc. Lędźwiowym  – oparty był na zmodyfikowanym teście Schobera, a norma wynosiła ok. 7 cm (SD 1.2 cm).

Podsumowując rezultaty końcowe odnotowano, że do badania zgłosiło się 165 chętnych z czego tylko 107 odpowiadało kryteriom badawczym. Spośród 107 pacjentów 5 odrzucono jeszcze przed badaniem, a 4 podczas jego trwania. 95 osób ukończyło leczenie : 25 w grupie masażu, 25 w grupie terapii kanek miękkich, 22 w grupie ćwiczeń leczniczych i 26 w grupie placebo. Średni wiek badanych to 46 lat, 68% to osoby żyjące w związku małżeńskim lub partnerskim; średnia BMI badanych to 25.5. Poszczególne dane badanych i rezultaty leczenia podane są w tabeli nr 2 i 3.

[page-break]

Tabela nr 2 Charakterystyka grup badawczych i pomiary wyjściowe

 

Tabela nr 3 Wyniki badań po zakończeniu leczenia

Podsumowując tę próbę można zauważyć, że przyniosła ona konkretne efekty. Pod względem miary RDQ stan funkcjonalny pacjentów poprawił się znacznie szczególnie w grupie terapii masażem i terapii na tkankach miękkich. Autorzy zaznaczają jednak, że różnica między tymi grupami jest niewielka i mało znacząca wobec efektów klinicznych. Duża różnica, która może mieć natomiast znaczenie kliniczne istnieje między grupą terapii masażem, a grupami ćwiczeń leczniczych i grupą symulowanej terapii laserem. Pod względem tej skali autorzy podkreślają, że zarówno grupa terapii masażem i na tkankach miękkich ma znaczenie lecznicze.
Pod względem jakości i intensywności bólu największe efekty uzyskano w grupie terapii masażem. Zarówno biorąc pod uwagę miarę PPI jak i PRI. Autorzy wskazują, że korzyści z terapii pod tym względem zauważono też w grupie terapii tkanek miękkich, ale nie różni się ona w znaczący sposób od grupy ćwiczeń leczniczych.

Grupa masażu okazała się pod względem efektów leczniczych znacząco lepsza wobec grupy ćwiczeń leczniczych wobec 2 miar badawczych i lepsza od grupy lasera względem 3 miar badawczych. Skale badawcze wskazują też, że masaż ma największe znaczenie w zmniejszaniu bólu dolnego odcinka kręgosłupa mimo, że okazał się tylko nieznacznie skuteczniejszy od grupy terapii na kankach miękkich.
Pod względem pomiaru zakresu ruchu w odcinku lędźwiowym grupa masażu także wykazała się największymi postępami, za nia plasowały się grupy terapii na tkankach miękkich i ćwiczeń leczniczych (nieznaczna różnica) i najmniejszą poprawę wykazała grupa lasera.
Ponadto autorzy wykazali też koszt leczenia pojedynczego pacjenta w każdej z grup. I tak najdroższym leczeniem okazała się terapia masażem gdzie koszt leczenia jednego pacjenta wyniósł 300$. W grupach tkanek miękkich, ćwiczeń leczniczych i lasera koszty na jednego pacjenta wyniosły odpowiednio 240$, 90$ i 90$. Zatem mimo największych kosztów to masaż przynosi najlepsze efekty lecznicze w zwalczaniu bólów dolnego odcinka kręgosłupa.
 

Źródłó:

Preyde, Michele, “ Efectiveness of massage therapy for subacute low back pain: a randomized controlled trial”, Canadian Medical Association Journal, 2000, vol. 162

autor: rafal.uryzaj

Podobne tematy:

Wpływ masażu na redukcję bólu oraz zwiększenie zakresów ruchu

Masaż medyczny w leczeniu niespecyficznych bólów dolnego odcinka kręgosłupa

Terapia masażem kontra tradycyjna terapia w bólach dolnego odcinka kręgosłupa


Udostępnij

Komentarze

komentarze