Udostępnij

Tym artykułem rozpoczynam krótki cykl mający na celu praktyczne pokazanie technik poizometrycznej relaksacji na wybranych mięśniach. Dla wielu z czytelników techniki te będą znane, jednak portal odwiedza również wielu młodych terapeutów, którzy mam nadzieję, skorzystają z tej wiedzy.
Kieruję się w tym miejscu również z prośbą do moich bardziej doświadczonych kolegów, aby w komentarzach udzielali rad jak dane techniki można wykonać bardziej efektywnie, dzielili się swoimi pomysłami oraz jeśli zajdzie taka potrzeba, korygowali podawane przeze mnie informacje.

Tym artykułem rozpoczynam krótki cykl mający na celu praktyczne pokazanie technik poizometrycznej relaksacji na wybranych mięśniach. Dla wielu z czytelników techniki te będą znane, jednak portal odwiedza również wielu młodych terapeutów, którzy mam nadzieję, skorzystają z tej wiedzy.
Kieruję się w tym miejscu również z prośbą do moich bardziej doświadczonych kolegów, aby w komentarzach udzielali rad jak dane techniki można wykonać bardziej efektywnie, dzielili się swoimi pomysłami oraz jeśli zajdzie taka potrzeba, korygowali podawane przeze mnie informacje.

Wyizolowanie poszczególnych mięśni i praca nad nimi jest pewnym uproszczeniem koniecznym dla przejrzystego ukazania tematu. Wiemy już, w dobie wiedzy o taśmach mięśniowo-powięziowych, łańcuchach mięśniowych itp., że opisane mięśnie są częścią składową bardziej skomplikowanych systemów. Na szczęście nie umniejsza to efektywności technik poizometrycznej relaksacji. Zachęcam do pogłębiania wiedzy na temat tych zależności i włączania technik PIR ze świadomością ich oddziaływania na „większą skalę” niż pojedynczy mięsień 🙂

Kilka słów o samej poizometrycznej relaksacji:
Jest to technika pracy manualnej, zaliczana do tzw. technik energizacji mięśni. Wykorzystuje ona aktywną izometryczną pracę pacjenta przeciw oporowi stawianemu przez terapeutę. Prawdopodobnie jej działanie polega na hamowaniu struktur Golgiego w ścięgnach, dzięki czemu możliwe jest „przezwyciężenie” odruchu na rozciąganie, a co za tym idzie zwiększenie długości mięśnia poddawanego terapii. Poizometryczna relaksacja uznawana jest za jedno z najskuteczniejszych narzędzi w terapii zespołów bólowych, terapii punktów spustowych, jak również jest nieocenionym narzędziem korekcji wad postawy.
PIR:

  • Poprawia ukrwienie w obrębie poddawanego jej mięśnia
  • Zwiększa elastyczność i długość mięśni
  • Zmniejsza napięcie mięśniowe
  • Pomaga odzyskać prawidłowy zakres ruchomości w stawach
  • Działa przeciwbólowo
  • Jest doskonałą terapią dla pacjentów odczuwających duży ból

CYKL POIZOMETRYCZNEJ RELAKSACJI

  • Osiągnięcie możliwie największego rozluźnienia mięśni.
  • Bierny (wykonany przez terapeutę) ruch oddalenia przyczepów mięśnia poddawanego terapii. UWAGA!!! Oddalamy przyczepy do momentu odczucia przez pacjenta (prosimy go o informacje dotyczące odczuć) pierwszego uczucia rozciągania lub bólu.
  • W pozycji oddalenia przyczepów mięśnia, pacjent wykonuje napięcie w stronę przeciwną do rozciągania, trwające 8-10 sekund. UWAGA!!! Siła napięcia to ok.15-20% siły maksymalnej pacjenta. W trakcie napięcia uczucie rozciągania lub bólu powinno zmniejszyć się lub zniknąć. Jeśli tak się nie dzieje, oznacza to, ze należy zmniejszyć zakres rozciągnięcie mięśnia i powtórzyć technikę.
  • Po upływie 8-10 sekund pacjent rozluźnia mięsień, a terapeuta biernie zwiększa zakres rozciągnięcia aż do pojawienia się kolejnego uczucia rozciągania lub bólu. Cykl, na który składa się: rozciągnięcie, napięcie izometryczne w stronę przeciwną do rozciągania, rozluźnienie, ponowne rozciągnięcie, powtarzamy ok. 4-5 razy.

Pierwszym z mięśni, który opiszę jest mięsień trójgłowy łydki. Dla przejrzystości wprowadzam schemat, według którego opisywane będą kolejne mięśnie w następnych artykułach.

M. TRÓJGŁOWY ŁYDKI
Tworzą go dwa mięśnie:
m. brzuchaty łydki
PP (przyczep początkowy):  głowa przyśrodkowa- tylna powierzchnia kłykcia przyśrodkowego kości udowej
głowa boczna- tylna powierzchnia kłykcia bocznego kości udowej, tylna powierzchnia górnej         części kości piszczelowej  
PK (przyczep końcowy): kość piętowa
CZ (czynność): zgięcie podeszwowe stopy; wspomaga zgięcie stawu kolanowego
PRZ(przeciążenie): urazy sportowe, chodzenie w butach na wysokich obcasach, bieganie, noszenie zbyt ciasnych skarpet/ rajstop (wpływa to na zmniejszenie ukrwienia w obrębie podudzia)
BÓL: tylna część kolana, łydka, pięta, podeszwa stopy

Mm. płaszczkowaty
PP: powierzchnia tylna głowy strzałki, powierzchnia tylna górnej części trzonu strzałki, powierzchnia tylna kości piszczelowej, brzeg przyśrodkowy kości piszczelowej (w jej środkowym odcinku)
PK: tylna powierzchnia kości piętowej
CZ: zgięcie podeszwowe stopy
PRZ: przeciążenia sportowe, chodzenie w butach na wysokich obcasach, bieganie, ucisk w obrębie podudzia
BÓL: łydka, ścięgno Achillesa, pięta

TERAPIA

Mm. brzuchaty łydki

Ruch bierny w kierunku zgięcia grzbietowego stopy, napięcie pacjenta w kierunku zgięcia podeszwowego stopy.

 
Mm. płaszczkowaty
W leżeniu przodem, bierny ruch zgięcia grzbietowego stopy; napięcie pacjenta w kierunku zgięcia podeszwowego.

Techniki wykonujemy zgodnie z opisanym powyżej w artykule algorytmem.

Powodzenia

Agnieszka Wietrzyńska


Udostępnij

Komentarze

komentarze