Udostępnij

Masaż tkanek głębokich znany również jako „Deep Tissue Massage” to jedna z najbardziej efektywnych metod pracy z tkankami miękkimi, która zyskuje w Polsce coraz większe zainteresowanie wśród masazystów, fizjoterapeutów i terapeutów pracujacych z tkankami miękkimi.

Zapraszamy na kursy masażu tkanek głebokich na terenie całej Polski! Szczegóły na temat kursu – czytaj więcej

Kontakt: rafal@serwis-masazysta.pl

Masaż tkanek głębokich znany również jako „Deep Tissue Massage” to jedna z najbardziej efektywnych metod pracy z tkankami miękkimi, która zyskuje w Polsce coraz większe zainteresowanie wśród masazystów, fizjoterapeutów i terapeutów pracujacych z tkankami miękkimi.

Zapraszamy na kursy masażu tkanek głebokich na terenie całej Polski! Szczegóły na temat kursu – czytaj więcej

Kontakt: rafal@serwis-masazysta.pl

Ostatnio wiele mówi się na temat tej techniki pracy z ciałem. Jednak masaż głęboki często źle jest interpretowany i rozumiany. Często spotykam się z określaniem go jako mocny masaż o dużej intensywności, mocnym nacisku wymagający od terapeuty pewnej siły. Nic bardziej mylnego.

Masaż tkanek głębokich jest czasem wielce subtelną technika wymagającą od terapeuty dużej uwagi, skupienia, koncentracji i swojego rodzaju słuchania tkanek jako analiza własnej pracy terapeutycznej. Pracuję ta techniką z pacjentami bólowymi od prawie 5 lat i osobiście dla mnie jest to szalenie efektywny rodzaj pracy. Nie ujmując nic klasycznym technikom jak masaż klasyczny, przy masażu tkanek głębokich wydają się efekty terapeutyczne są nieporównywalne.

Aby masaż tkanek głębokich nie był tylko marketingową nazwą używaną w gabinetach chciałbym nieco przybliżyć istotę tej metody.

Wg Riggsa „to zrozumienie warstw ciała i możliwości pracy z tkanką w tych warstwach zmierzającej do rozluźnienia, wydłużenia i uwolnienia utrzymujących się wzorców nieprawidłowych napięć w możliwie najbardziej skuteczny i energooszczędny sposób.

Podstawowym celem tego masażu jest zmienianie struktury i ograniczeń ruchomości mięśni. Efektem tego masażu jest zmniejszenie bólu, przywrócenie lepszej postawy, większej giętkości i płynności ruchu.

„Masaż głęboki nie jest „twardym” masażem, nie jest wywieraniem większego nacisku; nie wymaga od terapeuty niezwykłej siły”

Zasady masażu głębokiego

– Masaż głęboki nie znaczy twardy i mocny – wkładanie zbyt dużej siły w masaż powoduje drżenie mięśni i nadwyrężanie. Należy wtedy wprowadzić pracę wolniejszą i lżejszą lub zmienić narzędzie pracy na przedramię lub łokieć.

– Mała ilość oleju – ilości oleju lub środka poślizgowego stosowanego do masażu głębokiego powinny być znikome. Olej służy jako zapobieganie tarciu skóry. Nadmierna ilość upośledza palpację i prawidłowa pracę z tkanką.

– Wolne tempo – podstawowa zasada masażu brzmi – im głębiej wykonujemy ruch tym tempo musi być wolniejsze. Szybkie i głębokie ruchy mogą powodować ból i zwiększenie napięcia mięśniowego czyli skutek odwrotny od zamierzonego.

– Skośny nacisk – nacisk na tkankę powinien odbywać się pod kątem jak najbardziej zbliżonym do 45 stopni. Nigdy nie używamy nacisku prostopadłego do kości. Skośny ucisk pozwala na rozciąganie tkanki, a nie jej ściskanie. Nerwy i naczynia krwionośne, które mogą być uciskane mają zdolność rozciągania lub przesuwania jeśli zachowany jest kąt zbliżony do 45 stopni.

– Praca na brzuścach i na ścięgnach mięśniowych – zmiękczanie ścięgien i stymulowanie receptorów rozciągowych (Golgiego) jest równie ważne co praca na brzuścach mięśniowych. Szczególne znaczenie ma to przy pracy z mięśniami długimi.

– Określać cel masażu – poprzez rozmowę, ocenę wizualną i palpacyjną określać każdorazowo obszary najbardziej wymagające opracowania. Kolejne techniki i praca z tkanką muszą być skierowane na konkretne cele założone przed masażem

– Czas na reakcje tkanki i ustabilizowanie się – ciągła stymulacja pacjenta może zablokować integracje i stabilizację. Pojawienie się głębokich westchnień, pocenie, rozluźnienie przewlekle skróconych mięśni, zmiany w kolorze skóry to sygnały sygnalizujące uwolnienie wegetatywnego układu nerwowego. Wobec takich zmian należy przerwać na chwile kontakt z ciałem i pozwolić aby rozluźnienie zostało zaadaptowane i zapamiętane.

– Pozycje ułożeniowe w pozycji rozciągniętej – przykurczone mięśnie należy ustawiać podczas pracy w pobliżu skróconego zakresu ruchu aby mięsień wydłużał się i rozluźniał. Uwaga aby nie rozciągać mięśni zbyt mocno. Staną się wówczas zbyt trudne dla głębokiego nacisku lub zareagują skurczem mięśniowym.

– Ergonomia pracy – energia do pracy nie powinna pochodzić ze skurczu mięśni terapeuty. Należy wykorzystywać grawitacje i własny ciężar ciała.

– Masaż nigdy nie powinien składać się tylko z pracy głębokiej. Byłoby to wyczerpujące zarówno dla pacjenta jak i dla terapeuty. Techniki masażu tkanek głębokich stosuje się gdy jest to konieczne, nawet kilka razy podczas jednaj sesji.

– Nie używamy kciuków – większość technik w masażu głębokim można zastąpić łokciem, przedramieniem, pięścią lub kostkami palców. Kciuki są zbyt ważnym narzędziem w masażu głównym i należy je „oszczędzać”.

– Głęboka praca nie musi być bolesna i wyczerpująca ani dla pacjenta ani dla terapeuty.

– W masażu głębokim podstawowym celem nie jest przyjemność lecz zmiana struktury i ograniczeń ruchomości mięśni. Nie znaczy to jednak, że praca ta nie jest przyjemna.

– Celem masażu jest uwolnienie napięć w ciele pacjenta. Próby rozluźnienia sztywnymi palcami lub stosowanie wysiłku mięśniowego będą nieskuteczne. Istotnymi elementami są własna siła i waga, biomechanika, szybkość ruchów.

– Jeżeli ciało masażysty jest napięte to zostanie ono przeniesione na pacjenta. Pamiętajmy o właściwym wykorzystaniu własnego ciężaru ciała, a nie wysiłku mięśniowego. Należy starać się pracować na wyprostowanych stawach oraz w odpowiedniej odległości od pacjenta, sprzyjającej prawidłowej pozycji.

– Kluczem do pracy na tkankach głębokich jest cierpliwość i powolna praca mająca na celu rozluźnienie tkanek.

– Masaż tkanek głębokich nie może powodować bólu. Jeśli pacjenta napina mięsnie zamiast się rozluźniać to znaczy, że praca jest zbyt intensywna.

– Każdy przeszywający ból lub drętwienie jest oznaką, że podrażniony został jakiś nerw. Należy przerwać wówczas głęboką pracą na tym obszarze.

Kierunek ruchów: w masażu tkanek głębokich nie ma konieczności sztywnego trzymania się zasady mówiącej o dosercowym kierunku masażu.

Podstawowe ruchy stosowane w masaży tkanek głębokich:

– Ruchy wydłużające:  mają na celu wydłużenie skróconych mięśni.  Celem tego ruchu jest rozciągnięcie mięśni,  a nie tylko kompresja. Ruch powinien być wykonywany płynnie, powoli, z odpowiednia siłą. Można przerwać  ruch podczas jego trwania jeśli pojawia się uczucie drżenia mięśni u terapeuty.

– Rozciąganie z zablokowaniem: technika polegająca na kompresji w miejscu największego napięcia wraz z równoczesnym rozciąganiem tkanki. Najważniejszym elementem tego ruchu jest precyzyjne zablokowanie tkanki i nie ślizganie się po niej. Ruch zawsze zaczyna się od pozycji skrócenia tkanki, a po zablokowaniu w kierunku rozciągania. Techniki te są bardzo efektywne w przypadku pojedynczych zrostów.

– Praca w kierunku rozciągania: polega na wydłużaniu końcowego zakresu mięśnia przez doprowadzenie stawu do wyprostu i jednoczesnej pracy wydłużającej mięsień.

– Ruch w poprzek włókien: najczęściej stosowane są na przyczepach ścięgnistych mięśni jak również na brzuścach mięśniowych. Celem takiej pracy jest przerwanie niewielkich zrostów, a także stymulacja produkcji kolagenu. Ruchy w poprzek włókien mogą być nieprzyjemne dla pacjenta.

– Praca w bruzdach międzymięśniowych: jest to szalenie ważna praca mająca na celu oddzielanie przedziałów mięśniowych (najczęściej przebiegających równolegle względem siebie). Praca taka umożliwia prawidłowe ślizganie się mięśni i ścięgien podczas ruchu. Niektóre przedziały mięśniowe w wyniku różnych czynników zewnętrznych mogą ulegać „zrastaniu” lub „sklejaniu” i uniemożliwiać prawidłowy ślizg podczas ruchu względem siebie i powodować bóle. Usuwanie takich zrostów i sklejeń ma istotne znaczenie dla terapii i usuwanie wielu dolegliwości bólowych.

– Uwalnianie mięśni: jest to technika „odciągania” , „spychania” lub „spychania” mięśni od głębszych warstw mięśniowych czy powięziowych.

– Skracania mięśnia: w przypadku gdy upośledzone są ruchy w kierunku skracania tkanki należy stymulować ruch w kierunku skracania tkanki. Najprostszym przykładem jest ograniczenie w ruchomości stawu nadgarstkowego lub skokowego ograniczonego przez troczki . Zrosty w układzie ścięgna-troczki powodują ograniczenie ruchomości w ww stawach.

Narzędzie pracy w masażu tkanek głębokich:

– Nie używamy kciuków: kciuki nie są przystosowane do wykonywania długiej pracy głębokiej. Efektem nadużywania ich w pracy mogą być zmiany zwyrodnieniowe kciuka lub zapalenia ścięgien mięśni zginaczy kciuka. Może to wyeliminować masażystę na długi okres z pracy zawodowej.

– Palce: mają największą reprezentacje czuciową w korze mózgowej (szczególnie palec II – wskazujący) dlatego są wspaniałym i czułym narzędziem do pracy głębokiej. Prace należy wykonywać lekko zgiętymi palcami poprzez ich opuszki. Nadgarstek powinien znajdować się w pozycji neutralnej – ani w zgięciu, ani w wyproście, supinacji czy pronacji. Jeśli palce nie są wystarczająca silne można wspomagać je druga dłonią.

– Kostki palców: mając na myśli kostki palców mówimy o paliczkach środkowych palców. W technikach z ich wykorzystaniem ważne jest aby utrzymywać je w linii prostej ze stawami śródręczno-paliczkowymi i nadgarstkowym. Jeśli stracimy taką pozycję następuje utrata siły w ruchu oraz zwiększa się ryzyko urazów.

– Pięść:  pozwala nam na użycie paliczków bliższych palców do pracy terapeutycznej. Palce nie powinny być zaciśnięte lecz swobodnie wyprostowane, a kciuk rozluźniony i niezamknięty przez palce. Pięść jest przydatna przy opracowywaniu dużych partii mięśniowych. W tym przypadku staw łokciowy i nadgarstkowy powinien być wyprostowany. Nie należy też unosić barku przy ruchach pięścią.

– Przedramię: technika integracyjna, którą można stosować w większości przypadków (oprócz drobnych mięśni). Wykorzystywana jest zarówno mięsista część przedramienia jak również twarda część łokciowa.  Nacisk powinien być umiejscowiony jak najbliżej łokcia terapeuty.

To tylko podstawowe zasady i reguły panujące w masażu tkanek głębokich. Kwintesencją jest dobór technik, organizacja pracy i planowanie wizyt oraz sesji terapeutycznych. Poznanie konkretnych technik diagnostycznych, terapeutycznych i sposobu postępowania  według konkretnych strategii są kluczowe dla pracy z tą techniką. Poznanie technik to jedno natomiast każdego dnia pracy z pacjentem zyskujemy również doświadczenie, ćwiczymy własny dotyk i palpację. Doświadczenie zyskiwane z każdym dniem pracy jest równie ważne w pracy nie tylko tą techniką lecz każdą inna jaką posługujemy się w naszym gabinecie. Doświadczenie pozwala nam również korzystanie z różnych metod pracy z ciałem także zachwalając masaż tkanek głębokich chciałbym również zaznaczyć, że ogromne znaczenie ma umiejętność stosowania w terapii takich technik, które usunać przyczyny dolegliwości. Bez względu czy będą to techniki masażu tkanek głębokich czy inne liczy się efekt końcowy terapii.

 

 

 

Pozdrawiam

Rafał Uryzaj

www.kursymasazu.com

Podobne tematy:

Art Riggs

Masaż głeboki


Udostępnij

Komentarze

komentarze