Udostępnij

Masaż tensegracyjny został opracowany w 1998 r. przez wrocławskiego fizjoterapeutę Krzysztofa Kassolika.

Tensegracja składa się z 2 członów: napięcie oraz integrate (integrować, łączyć w całość).

Pojęcie pochodzi z architektury i pierwszy raz zostało wprowadzone w 1927 r. przez R.B. Fullera. Wykorzystywane było w budownictwie do tworzenia wytrzymałych i lekkich konstrukcji, w których stabilizację osiągano poprzez zrównoważenie sił pociągania i ściskania.

Istnieją dwa modele tensegracyjne:

Masaż tensegracyjny został opracowany w 1998 r. przez wrocławskiego fizjoterapeutę Krzysztofa Kassolika.

Tensegracja składa się z 2 członów: napięcie oraz integrate (integrować, łączyć w całość).

Pojęcie pochodzi z architektury i pierwszy raz zostało wprowadzone w 1927 r. przez R.B. Fullera. Wykorzystywane było w budownictwie do tworzenia wytrzymałych i lekkich konstrukcji, w których stabilizację osiągano poprzez zrównoważenie sił pociągania i ściskania.

Istnieją dwa modele tensegracyjne:

W pierwszym elementy zachowują zbliżoną sprężystość pozostając względem siebie nieruchomo w określonej pozycji, co zapewnia stabilność całej konstrukcji. W układzie tym elementy oddziałują na siebie zarówno siłami ściskającymi jak i rozciągającymi.

W drugim występują elementy sztywne i elastyczne. Elementy elastyczne działają ściskająco na elementy sztywne, a sztywne rozciągają elementy elastyczne.

Cechą wspólna obu modeli jest przenoszenie napięć w sposób ciągły na wszystkie jego elementy co znaczy, że wzrost napięcia w jednym elemencie będzie powodował wzrost napięcia w całej strukturze. Rozwojem tensegracji w biologii przyczynił się Donald E. Ingber, który badał zależności zmiany kształtu komórki i jej funkcji. Stwierdził, że zmiany następują zarówno na poziomie komórkowym jak i makroskopowym obejmujący układ Ruchu. Przykładem pierwszego modelu tensegracyjnego jest układ beleczkowy kości. Drugim modelem wykorzystywanym w masażu są elementy sztywne jak układ kostny i wszystkie elementy ściskające tj. mięśnie, więzadła, powięzie.

Zasady masażu tensegracyjnego:

  • Zasada kolejności opracowania struktur – przy bólach ostrych zaczynamy od opracowania tkanek miękkich wykazujących się najmniejszym stopniem zaburzeń napięć. Przy łagodniejszych stanach należy opracowywać równomiernie cały układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy.
  • Zasada dozowania bodźca – masaż nie może zwiększać odczuć bólowych. Dobór technik, siły, czasu zależny jest od stanu pacjenta.
  • Zasada warstwowości – głębokość zastosowania technik zależna jest od stanu pacjenta. Przy bólach ostrych opracowuje się tkanki powierzchowne. W miarę postępów terapii i polepszenia stanu pacjenta możliwe jest zastosowanie głębszych technik.
  • Zasada kierunkowości – przy opracowaniu konkretnych grup mięśniowych masaż wykonuje się zgodnie  przebiegiem naczyń żylnych i chłonnych.

Techniki masażu tensegracyjnego:

W organizmie ludzkim zmiany napięć poszczególnych tkanek mają wpływ na przeniesienie patologicznych napięć na sąsiednie struktury. Zmiany napięć nie rozchodzą się równomiernie po sąsiadujących tkankach lecz maja tendencje do przemieszczania się pewnymi torami związanymi z elementami biomechanicznymi, dotycząc miejsc przyczepów mięśni i przebiegiem powięzi. Dla potrzeb terapeutycznych zostały stworzone cztery układy mięśniowo-powięziowo-więzadłowe, które są głównymi torami przenoszenia napięć:

1. I układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy – związany jest z mięśniem najszerszym grzbietu, tworzą go:

  •   Mięśnie przedramienia przyczepiające się na nadkłykciu przyśrodkowym kości ramiennej
  •   Przegroda międzymięśniowa przyśrodkowa ramienia
  •   Mięsień najszerszy grzbietu
  •   Powięź piersiowo-lędźwiowa
  •   Górna część mięśnia pośladkowego wielkiego
  •   Pasmo biodrowo-piszczelowe powięzi szerokiej uda
  •   Przegroda międzymięśniowa tylna podudzia
  •   Troczek górny mięśni strzałkowych

2. II układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy – dotyczy napięć związanych z mięśniem piersiowym większym i tworzą go:

  •   Mięsień naramienny, część przednia i tylna
  •   Mięsień czworoboczny grzbietu, powięź powierzchowna grzbietu
  •   Mięsień piersiowy większy, powięź mięśnia p[piersiowego większego
  •   Powięź powierzchowna brzucha
  •   Więzadło pachwinowe
  •   Mięsień krawiecki
  •   Mięsień napinacz powięzi szerokiej
  •   Powierzchowna warstwa pasma biodrowo-piszczelowego
  •   Przegroda międzymięśniowa przednia podudzia
  •   Mięśnie strzałkowe długi i krótki

3. III mięśniowo-powięziowo-więzadłowy  – zmiany napięć związane z mięśniem zębatym górnym przednim wpływają na:

  •   Mięsień dwugłowy ramienia
  •   Mięsień kruczo-ramienny
  •   Mięsień piersiowy mniejszy
  •   Mięsień zębaty przedni
  •   Mięsień równoległoboczny większy i mniejszy
  •   Mięsień nadgrzebieniowy i podgrzebieniowy
  •   Mięsień dźwigacz łopatki
  •   Mięsień naramienny część środkowa
  •   Przegroda międzymięśniowa boczna ramienia
  •   Grupa bocznych mięśni przedramienia: ramienno promieniowy, prostownik promieniowy długi i krótki nadgarstka, odwracacz
  •   Grupa tylna mięśni przedramienia: prostownik palców, prostownik palca małego, prostownik łokciowy nadgarstka
  •   Mięsień zębaty przedni dolny dodatkowo wpływa na napięcie powięzi piersiowo-lędźwiowej i mięśnia skośnego zewnętrznego brzucha, wpływając na  funkcję mięśnia biodrowego, gruszkowatego, pośladkowego średniego.

4. IV układ mięśniowo-powięziowo-więzadłowy – odnosi się do funkcji więzadła krzyżowo-biodrowego i obejmuje:

  •   Mięsień prostownik grzbietu
  •   Mięsień pośladkowy wielki
  •   Mięsień dwugłowy uda, głowa długa
  •   Mięsień półścięgnisty
  •   Więzadło krzyżowo-guzowe
  •   Mięsień półbłoniasty
  •   Mięsień bliźniaczy dolny
  •   Mięsień czworoboczny uda
  •   Mięsień przywodziciel wielki
  •   Część włókien mięśnia półbłoniastego przechodzi w więzadło podkolanowe i powięź goleni, pokrywając mięsień podkolanowy wpływając na napięcie mięśnia  płaszczkowatego.

W przypadku gdy przez tkanki o zwiększonym napięciu przechodzą naczynia krwionośne lub nerwy może dojść do ich podrażnienia. Wówczas objawy występują najczęściej w dystalnych częściach ciała wyrażając się zaburzeniami czucia, drętwieniem, bólem czy nadwrażliwością. W takim wypadku należy przywrócić napięcie tkanek przez które przechodzą nerwy lub naczynia, a w następnej kolejności opracować miejsce występowania dolegliwości.

W masażu tensegracyjnym stosuje się chwyty wywodzące się z  innych technik masażu, głównie z klasycznego.

 

Bibliografia:

  1. Kochański Maciej, Techniki Masażu Leczniczego, 2012 Ostrowiec  Świętokrzyski,  Markmed Rehabilitacja S.C.

Udostępnij

Komentarze

komentarze