Udostępnij

Istnieje wiele dowodów potwierdzających zainteresowanie środowisk medycznych budową mięśni, mogących mieć wpływ na ból i dysfunkcję miednicy.

Istnieje wiele dowodów potwierdzających zainteresowanie środowisk medycznych budową mięśni, mogących mieć wpływ na ból i dysfunkcję miednicy.

Lee, Lee i McLaughlin (2008) zauważyli, że „pewna partia jamy brzusznej składa się z funkcjonalnej i anatomicznej części angażującej całą przeponę, mięsień biodrowo-lędźwiowy, którego powięź łączy się blisko z dnem miednicy i mięśniem zasłaniaczem wewnętrznym, następnie głębokie warstwy ścian jamy brzusznej razem z połączeniami włókien, głębokie włókna mięśnia wielodzielnego, mięśnie międzyżebrowe, odcinek piersiowo-lędźwiowy kręgosłupa (T6-12 i powiązane z nimi żebra, L1-L5). a także kostne partie obręczy miednicznej (kości biodrowe, kość krzyżowa i kości udowe).

            Dno miednicy i przepona są postrzegane jako elementy złączone strukturalnie i funkcjonalnie poprzez połączenia powięzi i mięśni.  Tak jak wzorce zaburzenia oddechu wpływają na funkcję miednicy, tak samo i odwrotnie poprawa funkcji klatki piersiowej, obręczy miedniczej i dna miednicy może być ulepszona przez psychologiczne wzorce oddechowe. Rehabilitacja w tych przypadkach jest wspomagana funkcjonalnością miednicy, czy to przez ćwiczenia, pracę nad oddechem, poprawianie postawy, terapię manualną czy inne sposoby. (McLaughlin 2009, Chaitow 2007)

            Razem z przykładami, które opisują chroniczne i dotkliwe szkodzenie ciału, dolnej partii pleców i okolic miednicy, należy wymienić również rozwój mięśniowo-powięziowych punktów spustowych, które  wywołują ból.  Ten częsty przypadek łączy się z hipertonicznością, stwardnieniem i zwłóknieniem mięśni (Travel, Simsons 2009, Anderson 2009, Key 2008, Fitzgerald 2009).

            W tym samym kontekście Prather (2009), Cox (2005), Janda (2007), Fitzgerald (2009) i wielu innych wskazało na dysfunkcje dotyczące mięśni biodrowo-lędźwiowy, mięśnia czworobocznego lędźwi, mięśnia gruszkowatego, przywodzicieli uda, mięśnia prostego brzucha, mięśni skośnych, pochyłych i międzyżebrowych.

            Skoncentrowanie się na wyżej wymienionych mięśniach i innych przyswajalnych zmianach tkanki miękkiej (nieuchronnie również i stawów) bez należytego przyjrzenia się cechom etiologicznym, przyniosłoby co najwyżej krótkotrwałe korzyści. (Chaitow 2002, Fitzgerald 2009)

Bialowsky (2009) twierdzi, że efekty terapii manualnych skoncentrowanych na tkance miękkiej są następujące:

  • zmiana poziomu serotoniny i endorfiny b we krwi (Degenhardt 2007)
  • wzrost widzielania endogennych kannabinoidów (McPartland 2005) – więcej o endogennych kannabinoidach
  • lepsza cyrkulacja
  • rzadsze skurcze mięśni
  • odprężenie
  • współdziałanie tkanek miękkich
  • zapobieganie ich zrostom
  • zwiększony zakres ruchu
  • usunięcie wysięków komórkowych

Podejścia w terapii manualnej

Poniższa klasyfikacja aktualnie stosowanych podejść w terapii manualnej zajmujących się zaburzeniami mięśniowo-powięziowymi zakłada, że w tym samym lub późniejszym momencie w centrum zainteresowania znajdą się cechy etiologiczne problemu. Ponadto, wymienione niżej sposoby leczenia nie powinny być uważane jako jedyne i ostateczne, jako że istnieje wiele innych różnych odmian tychże podejść. Jednakże, te opisane tutaj ukazują różnorodność aktualnych podejść biomechanicznych tych nowych i tych dobrze już znanych.

1.      Manipulacja tkanki łącznej praktykowana w przypadku chronicznego bólu miednicy jest odmianą metody Dicke’a (1953) i Enber’a (1975). Znana w Niemczech, gdzie została rozwinięta pod nazwą „Bindegewebsmassage”, angażuje bezpośrednie manualne uderzenia lub sposoby energicznego ugniatania skóry skoncentrowanego na tkance łącznej. Tkanka łączna jest poddawana naciskom lub jest pobudzana, dopóki nie nastąpi polepszenie jej mobilności, spadek wrażliwości i wzrost ciepła. Celem jest poprawione krążenie, ulepszona integralność tkanki, obniżone niedokrwienie, zredukowana ilość substancji rakotwórczych na obszarach tkanki łącznej, obniżenie lub eliminacja bólu i dysfunkcji narządów wewnętrznych, spadek szkodliwego napięcia nerwowego na rozgałęzieniach nerwu obwodowego.

2.      Manipulacja powięzi. Jej kluczowym założeniem jest, to że powięź znajduje się w specyficznej połączeniu i relacji z mięśniami, które pokrywa. W szczególności powięź jest postrzegana jako element koordynujący jednostkami motorycznymi (połączonymi razem w jednostkach mięśniowo-powięziowych), element łączący między stawami ciała (poprzez wzrost mięśniowo-powięziowy), troczkami (spiralami mięśniowo-powięziowymi). Ten model jest wspierany przez intensywne badania anatomii i fizjologii powięzi. Liczne wnikliwe analizy niezabalsamowanych zwłok wykazały: przyczepy włókna mięśniowego bezpośrednio na głębokiej powięzi (Stecco 2007), rozłożenie włókien według precyzyjnych kierunków motorycznych (Stecco 2008, 2009), rozwój mięśniowo-ścięgnisty, który łączy przylegające odcinki (Stecco 2009). Również i obszerna analiza histologiczna głębokiej partii powięzi mięśniowej potwierdziła  hipotezy dotyczące roli powięzi w występowaniu propriocepcji i sile naciągu wewnątrz systemu powięziowego. (Stecco 2006, 2007)

3.      Techniki Energizacji Mięśni jest określona jako „forma rozpoznania osteopatycznego i leczenie, w którym mięśnie pacjenta są aktywowane z dokładnie kontrolowanej pozycji, w danym kierunku i przy wsparciu lekarza. (ECOP 2009) Różnorakie badania pokazały, że owa technika rozwija rozciągliwość mięśni (Ballantyne 2003) i zakres ruchu (Burns, Wells 2006) w tym rotację klatki piersiowej. (Lenehan 2003).

4.      Uwalnianie mięsiniowo-powięziowe. King (2010) zauważa, że uwalnianie mięśniowo-powięziowe jest systemem diagnozowania i leczenia (po raz pierwszy opisanego przez AT Still’a i jego studentów), który wymaga stałej dotykowej informacji zwrotnej, tak aby przynieść ulgę tkankom mięśniowo-powięziowym.

Bezpośrednie uwalnianie: ograniczająca bariera tkanki mięśniowo-powięziowej jest włączona do tkanek mięśniowo-powięziowych, a tkanka jest poddawana stałym naciskom, dopóki tkanka nie zacznie odczuwać ulgi.

Pośrednie uwalnianie:zaburzone tkanki są  kierowane w miejsce najmniejszego oporu, dopóki nie osiągną swobodnej ruchliwości.

5.      Uwalnianie tkanki występującej w miejscu zabliźnionym. Kobesova (2007) sugeruje, że w procesie zabliźniania się tkanek mogą pojawić się mocne właściwości przyczepne, które zapobiegają napięciu tkankowemu, zmieniając udział proprioceptywny, zachowujący się mniej więcej tak jak aktywne mięśniowo-powięziowe punkty spustowe. Sugeruje się, że wadliwy udział może się objawiać zaburzonym wyjściem odprowadzającym, a w konsekwencji do: protekcyjnych wzorów postawy, podwyższonej aktywności nerwowo-naczyniowej i syndromów bólu. Pojęcie aktywnego zabliźnienia ma na celu określenie dodatkowej trwającej aktywności nerwów powiązanej z przyczepnymi formacjami tworzącymi się przy zabliźnianiu.

6.      Technika SCS. System osteopatyczny diagnozowania i bezpośredniego leczenia, w którym terapia skupia się na somatycznych zaburzeniech pacjenta w oparciu o pozycjonowanie pasywne, powodujące żywiołowe uwalnianie tkanki. (ECOP 2009) SCS jest skierowana w przypadku skracających się struktur mięśniowo-powięziowych. Jej celem jest zredukowanie nocyceptywnego doświadczenienia powstającego w wyniku mocnej palpacji wrażliwszych punktów zaburzonych tkanek.

7.      Metody wyłączenia punktów spustowych. Montenegro (2009) twierdzi, że syndrom bólu mięśniowo-powięziowego powinien być zawsze uważany za część innego rozpoznania chronicznego bólu miednicy. Systematyczne przeglądy sprawdzały efektywność interwencji manualnej na miękkie tkanki w unieruchamianiu punktów spustowych (Fernandez-de-las 2005; Rickards 2006, Vernon, Schneider 2009). Anderson (2009) zdefiniował najczęstsze miejsca występowania punktów spustowych związanych z bólem miednicy: miesięń łonowo-guziczny (90%), mięsień skośny zewnętrzny brzucha (80%), mięsień prosty brzucha (75%), przywodziciele uda (19 %), mięsień pośladkowy średni (18%).

Autor: Leon Chaitow, ND, DO

Rozwinięcie powyższych tematów można znaleźć  na blogu http://chaitowschat-leon.blogspot.com/ oraz na stronie www.leonchaitow.com/index.htm.

Literatura:

1.      Anderson R et al. Painful Myofascial Trigger Points and Pain Sites in Men With Chronic Prostatitis/Chronic Pelvic Pain Syndrome. J of Urology 2009;182(12):2753-8.

2.      Bialosky J et al. The mechanisms of manual therapy in the treatment of musculoskeletal pain. Manual Therapy 2009;14:531-8.

3.      Chaitow L. Chronic pelvic pain: Pelvic floor problems, sacroiliac dysfunction and the trigger point connections. JBMT 2007;11(4):327-39.

4.      Chaitow L, Bradley D, Gilbert C. Multidisciplinary Approaches to Breathing Pattern Disorders. Churchill Livingstone, Edinburgh 2002.

5.      Cox J. Possible generators of retrotrochanteric gluteal and thigh pain. JMPT2005;28(7):534-7.

6.      Degenhardt et al. Role of osteopathic manipulative treatment in altering pain biomarkers: a pilot study. J Am Osteopath Assoc 2007;107:387-400.

7.      Fitzgerald M et al. Randomized feasibility trial of myofascial physical therapy for the treatment of urologic chronic pelvic pain syndromes. J of Urol 2009 Aug;(182):570-80.

8.      Janda V, Frank C, Liebenson C. Evaluation of muscular imbalance. In: C. Liebenson, Editor, Rehabilitation of the Spine: A Practitioner’s Manual (second ed.). Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins, 2007.

9.      Lee D, Lee LJ, McLaughlin L. Stability, continence and breathing: The role of fascia following pregnancy and delivery. JBMT 2008;12:333-48.

10.  McLaughlin L, Goldsmith CH. Altered respiration in a case series of low back / pelvic pain patients. 6th Interdisciplinary World Congress on Low Back & Pelvic Pain, Barcelona, November 2007.

11.  McPartland JM et al. Cannabimimetic effects of osteopathic manipulative treatment. J Am Osteopath Assoc 2005;105:283-91.

12.  Prather H, Dugan S, Fitzgerald C et al. Review of Anatomy, Evaluation, and Treatment of Musculoskeletal Pelvic Floor Pain in Women. Physical Medicine and Rehabilitation

13.  Travell JG, Simons DG. Myofascial pain and dysfunction: The trigger point manual. The lower extremities, Vol 2. Baltimore: Williams & Wilkins 1999:186-214.

Podobne tematy:

Manipulacja powięzi metodą Stecco


Udostępnij

Komentarze

komentarze