Udostępnij

Lecznicze właściwości wody były znane już w starożytności. Wzmianki o tej terapii pojawiają się w dokumentach cywilizacji rzymskiej, greckiej, tureckiej i chińskiej. Początki hydroterapii to przede wszystkim łaźnie, które wraz z upływem czasu nabrały charakteru bardziej leczniczego, skoncentrowanego na wybranym schorzeniu.

Lecznicze właściwości wody były znane już w starożytności. Wzmianki o tej terapii pojawiają się w dokumentach cywilizacji rzymskiej, greckiej, tureckiej i chińskiej. Początki hydroterapii to przede wszystkim łaźnie, które wraz z upływem czasu nabrały charakteru bardziej leczniczego, skoncentrowanego na wybranym schorzeniu.

Co to jest hydroterapia?

Jest działem fizjoterapii, obejmujący zabiegi na ciało, wykonywane przy użyciu wody gospodarczej, zwana inaczej wodolecznictwem, akwaterapią (łac. aqua = woda, terapia wodą). Jest metodą leczenia bodźcowego polegająca na zewnętrznym stosowaniu wody o różnych postaciach: ciekłej, stałej lub gazowej. Podstawę leczniczego działania stanowi tutaj odpowiednia temperatura, ciśnienie wody użytej odpowiednio do danej terapii.

Istnieje forma hydroterapii zwana:

BALNEOTERAPIA – nazwa terapii pochodzi od łacińskiego słowa balneum, które oznacza kąpiel, łaźnię. – dział fizjoterapii zajmujący się zabiegami rehabilitacyjnym, obejmującymi dokładnie te same rodzaje zabiegów co hydroterapia, ale z ta zasadniczą różnicą, że zabiegi wykonywane są przy użyciu wód mineralnych. Balneoterapia obejmuje także wszelkie zabiegi takie jak picie wód mineralnych, inhalacje czy kąpiele lecznicze stosowane najczęściej w leczeniu uzdrowiskowym. Szczególnym elementem balneoterapii jest dobroczynne oddziaływanie klimatu.

Dziś w fizjoterapii (w medycynie konwencjonalnej) stosuje się hydroterapię jako technikę wspomagającą terapie np.:

  • osób z ubytkami mięśniowymi
  • po urazach
  • w problemach stawowych
  • wspomagająco w chorobach ze wzmożonym napięciem mięśniowym
  • a nawet osobom upośledzonym fizycznie
     

Stosuje się również w:

  • początkowych stadiach nadciśnienia tętniczego,
  • nadpobudliwości nerwowej,
  • migrenie,
  • bezsenności,
  • zaburzeniach krążenia obwodowego,

Coraz bardziej modne są porody w wodzie (porody wodne)
W naturoterapii (masażu) także stosowana jest hydroterapia, jako element dodatkowo wspierający wybraną kurację, weźmy np. technikę Watsu

 

Działanie

Akwaterapia wpływa korzystnie na układ krążenia, układ nerwowy oraz wiele innych narządów organizmu. Gorąca kąpiel (woda, para) powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, otwiera nie porów skórnych, działa rozluźniająco na mięśnie, zmniejsza ich zesztywnienie a przez to i ból oraz przynosi pokrzepiający sen.

Zimna kąpiel (woda, lód) natomiast powoduje obkurczanie się naczyń krwionośnych i kierowanie krwi do tkanek podskórnych i narządów w celu podtrzymania temperatury ciała. Aplikowanie „zimnej terapii” skutkuje np. redukcją opuchlizny i zamykaniem się światła naczyń krwionośnych i porów skórnych.

Wybrane techniki terapeutyczne stosowane w hydroterapii

Ogólnie zabiegi lecznicze hydroterapeutyczne możemy podzielić na:

1. Zabiegi z wykorzystaniem ciśnienia hydrostatycznego wody:

  • kąpiele całkowite
  • kąpiele częściowe
  • kąpiele kinezyterapeutyczne
  • kąpiele perełkowe
  • kąpiele tlenowe
  • kąpiele aromatyczne
  • masaż podwodny

2. Zabiegi z wykorzystaniem ciśnienia strumienia wody:

  • polewanie
  • natryski stałe
  • natryski ruchome

3. Zabiegi za pośrednictwem tkanin:

  • zmywanie
  • nacieranie
  • zawijanie
  • okłady
  • kompresy

 [page-break]

Kąpiele gorące

Temperatura 36,5-40°C, jest wspaniałym sposobem rozluźnienia mięśni, łagodzi dolegliwości spowodowane przez stany zapalne, bóle mięśni i stawów. Kąpiel z dodatkiem różnych substancji, np.: wyciągi z wodorostów wspomaga leczenie problemów skórnych i mniejszych ran, oraz pomocne jest w leczeniu rozstępów.

Zanurzenie w gorącej wodzie działa nie tylko na nerwy powierzchniowe, ale także na autonomiczny układ nerwowy, który jest poza naszą kontrolą. Dlatego tez ważne jest „dozowanie” takich kąpieli. Na pierwszy raz 5 minutowa kąpiel w zupełności wystarczy. Po kilku razach można ja wydłużyć do 10 min i stosować do momentu odczucia zawrotów głowy. Musimy zdać sobie sprawę, że inne działanie ma krótka kąpiel a inne długa, która wcale, wbrew pozorom, nie przynosi lepszych efektów. Taka gorącą kąpiel nie tylko działa na nerwy powierzchniowe ale i na  układ autonomiczny, który jest poza naszą kontrolą oraz na gruczoły wydzielania wew. takie jak nadnercza, których aktywność maleje wraz z wzrostem temperatury. Jednym słowem  gorąca kąpiel krótka działa uspokajająco, a długa…. wręcz odwrotnie.

 

Kąpiele zimne

Stosowane są w celu poprawienia dopływu krwi do tkanek i narządów oraz w celu redukcji obrzęków. Są to raczej kąpiele krótkie, po których zalecane jest mocne natarcie (wytarcie się) szorstkim ręcznikiem. Popamiętajmy, nie wolno doprowadzić do wychłodzenia ciała. Tego zabiegu nie powinny stosować osoby ciężko chore, starsze i bardzo młode.

 

Kąpiele neutralne

Mówi się, że najlepsze, najzdrowsze są kąpiele w wodzie o temperaturze naszej skóry. Im większa różnica temperatur między wodą a skórą tym większa potencjalna reakcja fizjologiczna, tym większy szok dla organizmu. Woda o tej samej temperaturze co skóra wywiera mocny relaksujący i uspokajający wpływ na nasz system nerwowy. Zanim jeszcze wymyślili chemiczne środki uspokajające to woda o temperaturze 33,5 – 36,6°C była niezawodną i efektywną metodą rozluźniającą zbyt pobudzonego pacjenta. Taka neutralna kąpiel trwała nawet 24 godziny.

Dzisiaj, pomimo, że są już inne możliwości, nadal możemy samemu sobie zaaplikować taką kąpiel. Już półgodzinna kąpiel ma uspokajające a nawet nasenne działanie. Nie obciąża serca, układu krążenia ani układu nerwowego, rozluźnia mięśnie poprawia funkcjonowanie naczyń krwionośnych. Stosowana z innymi terapiami relaksacji, np.: medytacją, jest idealnym środkiem do pozbycia się stresu. Warto spróbować.

 

Kąpiel parowa 

łaźnie, sauny i kąpiele parowe mają podobne działanie. Ich zadaniem jest oczyszczenie i odświeżenie ciała. Podczas „parowania” człowiek się poci, otwierają się pory skórne, przez które organizm pozbywa się szkodliwych substancji. Ważne jst by taki seans zakończył się zimnym prysznicem.

 

Kąpiel siedząca

Działanie tych kąpieli jest miejscowe. Stosowane w problemach skórnych, urazów odbytu, np.: hemoroidy czy w dolegliwościach narządów płciowych. Potrzebna jest do tego zimna i ciepła woda. Najpierw pacjent siedzi w specjalnie wyprofilowanej wannie w ciepłej wodzie, trzymając nogi w wodzie zimnej. Po trzech minutach siada odwrotnie, siedzi w wodzie zimnej a nogi zanurza w  wodzie…. osobiście wole odwrotnie 😉

 

Owijanie

Stosowane w zasadzie w przypadku bardzo wysokiej gorączki. Polega na zawinięciu chorego mokrym, zimnym ręcznikiem, dalej suchym prześcieradłem i na koniec kocem. Pacjenta pozostawia się w takim „przebraniu” do czasu wyschnięcia pierwszej warstwy. Następnie obmywa się chorego gąbką zwilżoną w wodzie o temperaturze ciała i wyciera do sucha ręcznikiem.

 

Zimne opakowanie

w rzeczywistości jest ciepłym opakowaniem. Pierwsza warstwa podobnie jak w omawianym wyżej owijaniu jest zimna. Terapia ta została opisana w dziewiętnastowiecznym dziele pt  „Moje leczenie wodą” bawarskiego księdza Sebastiana Kneippa.

Pierwsza warstwa to duża płachta namoczona w zimnej wodzie, która po wyżęciu ładzie się na wełnianym kocu, a koc na płachcie gumowej, ceracie potrzebnej do ochrony łózka. Potrzebne jeszcze będzie: kapa, parę butelek z gorącą wodą i agrafki. Chorego kładzie się na przygotowanych tak warstwach, owija się go szczelnie, zapina agrafkami, nakrywa kapą, pod która wkłada się butelki z gorąca wodą.

Jakie jest działanie takiej kombinacji? 

Pierwsza warstwa zimnego okładu wywołuje dopływ krwi do powierzchni ciała, ogrzewając je. Ciepło przechwytywane jest przez wilgotny materiał. Powoli, w ciągu paru godzin, mokre, zimne opakowanie zmienia się w suche, ciepłe opakowanie. Wywołuje to bardzo intensywne pocenie się, a więc oczyszcza organizm.

W takim opakowaniu chory może spać,a terapia zwykle sprowadza głęboki odświeżający sen.

 

Spławianie

Deprywacja sensoryczna – inaczej oszukiwanie zmysłów. Pacjent leży w płytkiej bardzo słonej wodzie, w pomieszczeniu bez światła z relaksująca muzyką w tle. Taki stan powoduje niezwykły  głęboki relaks, wyciszenie i odświeżenie. 

 

Ciekawostka:

Hydroterapii jelita grubego – lewatywa 🙂

Zabieg
Osoba poddająca się zabiegowi, przez cały czas jego trwania leży  na  plecach. Do odbytu, na głębokość ok. 7 cm, wprowadzona zostaje jednorazowa kanula, poprzez którą, aparat do hydrokolonoterapii, wprowadza do jelita grubego odpowiednią ilość przefiltrowanej wody o właściwej temperaturze i ciśnieniu. Przepływająca woda delikatnie pobudza naturalne ruchy robaczkowe jelita, a zmiękczone i odklejone od ścianek kamienie kałowe zostają uwolnione i wydalone wraz z wodą. W czasie zabiegu wykonywany jest masaż powłok brzusznych dodatkowo stymulujący ten proces. Czynność płukania jelita w czasie jednego zabiegu powtarza się kilkakrotnie a całość trwa około 60 minut. Jest to zabieg bezbolesny, bezwonny i całkowicie bezpieczny.

Artykuł nie wyczerpuje tematu jakim jest hydroterapia. Jest to „temat rzeka” w przenośni i w dosłownym tego słowa znaczeniu.

 

źródło:

  • http://www.hydroterapia.net/
  • Alternative Therapies – wyd Polskie
  • wiadomości własne

 

autor:

Marcin Banasiński

autor: Marcin.Banasinski
link:


Udostępnij

Komentarze

komentarze